คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด
คดีหมายเลขแดงที่ อ.๑๘๑/๒๕๕๖
ฟันคุดเป็นฟันที่ไม่ได้ใช้งาน การถอนฟันซี่นี้มีแต่จะเป็นประโยชน์แก่ผู้ฟ้องคดี แม้ไม่มีอาการก็ควรจะถอนทิ้งเพื่อเป็นการป้องกันการติดเชื้อในช่องปาก กรณีย่อมถือได้ว่า ข้อมูลเกี่ยวกับอาการปวดฟันของผู้ฟ้องคดีมีความชัดเจนเพียงพอที่ทันตแพทย์ผู้ทำการรักษาจะวินิจฉัยได้ จึงสามารถวินิจฉัยโรคและสั่งการรักษาได้ทันที ซึ่งกรณีนี้ไม่จำต้องมีการเอ็กซเรย์ เพราะการเอ็กซเรย์จะทำต่อเมื่อมีข้อบ่งชี้ในการวินิจฉัยโรคฟันผุ
นอกจากนั้น ยังมีข้อเท็จจริงประกอบการรักษาผู้ฟ้องคดีว่า ผู้ฟ้องคดีได้ไปติดต่อยื่นบัตรเพื่อทำการรักษาในเวลาที่ไม่รับคนไข้ทั่วไปยกเว้นกรณีฉุกเฉิน และกรณีนี้ ถ้ารอฟิล์มเอ็กซเรย์ ผู้ฟ้องคดีอาจจะไม่ได้รับการรักษา แต่ทันตแพทย์ก็ยังช่วยรักษาให้ ด้วยข้อจำกัดเกี่ยวกับสถานการณ์และเวลา จะเห็นได้ว่าในการถอนฟันคุดของผู้ฟ้องคดี ทันตแพทย์ได้ทำการรักษาตามมาตรฐานของการประกอบวิชาชีพทันตกรรมในระดับที่ดีที่สุดแก่ผู้ป่วยแล้ว
ส่วนกรณีที่มิได้ตรวจจับและเคาะดูให้รู้ว่าฟันซี่ใดที่เจ็บปวด น่าจะเกิดจากการวินิจฉัยว่ามีสาเหตุจากฟันที่คุดเพียงสาเหตุเดียว เป็นกรณีที่ทันตแพทย์มิได้ทำการตรวจรักษาโดยครบถ้วน เนื่องจากข้อจำกัดเกี่ยวกับสถานการณ์และเวลาดังกล่าว หาใช่เป็นกรณีที่ทันตแพทย์กระทำการรักษาโดยขาดมาตรฐานของการประกอบวิชาชีพทันตกรรมในระดับที่ดีที่สุดแก่ผู้ป่วยแต่อย่างใดไม่ ผู้ฟ้องคดีชอบที่จะขอให้โรงพยาบาลทำการรักษาใหม่ตามอาการหรือถอนออกได้ เมื่อยังไม่ได้มีการตรวจรักษาหรือถอนฟันซี่ที่ผุของผู้ฟ้องคดี จึงยังไม่อาจถือว่าทันตแพทย์ไม่รักษามาตรฐานของการประกอบวิชาชีพทันตกรรมในระดับที่ดีที่สุด อันเป็นการกระทำผิดข้อบังคับทันตแพทยสภาว่าด้วยจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพทันตกรรม พ.ศ.๒๕๓๘
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
หมายเหตุ: มีเพียงสมาชิกของบล็อกนี้เท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็น